آره، حس اینکه همیشه باید قوی باشی، میتونه طرحواره خودایثارگری یا معیارهای سختگیرانه باشه. طرحواره درمانی میگه این از بچگی میآد که حس کردی برای پذیرفته شدن نباید ضعف نشون بدی. مثلاً اگه والدینت گفتن «گریه نکن، قوی باش»، حالا فکر میکنی احساساتت ضعفه. این طرحواره باعث میشه نیازای عاطفیتو نادیده بگیری و خسته شی. […]
اگه حس کنم همیشه باید قوی باشم، این یه طرحوارهست؟ Read More »
تو طرحوارهدرمانی، ناتوانی تو پذیرش نقاط ضعفت از طرحواره «استانداردهای سختگیرانه» یا «نقص/شرم» میآد که باعث میشه فکر کنی باید کامل باشی. تو روانپویشی، حسای سرکوبشده (مثل گناه بچگی) باعث خودانتقادی میشن. مثلاً اگه تو بچگی حس کردی اشتباهاتت قضاوت میشه، حالا نقاط ضعفتو نمیپذیری. برای حلش، وقتی خودتو سرزنش کردی، مکث کن و بپرس:
تو طرحوارهدرمانی، عادتایی که ازشون بدت میآد از طرحوارههایی مثل «اطاعت» یا «استانداردهای سختگیرانه» میآن. تو روانپویشی، حسای سرکوبشده (مثل خشم بچگی) باعث عادتای ناخواسته میشن. برای تغییر، وقتی عادتو کردی، مکث کن و بپرس: «چرا این کارو میکنم؟» به بدنت دقت کن؛ تنش یعنی حس عمیقه. یه دفتر بردار، بنویس چی شد و یاد
آره، حس اینکه همیشه باید کامل باشی، احتمالاً طرحواره معیارهای سختگیرانهست. طرحواره درمانی میگه این باور از انتظارات بالای والدین یا فشارای اجتماعی تو بچگی میآد. مثلاً اگه همیشه بهت گفتن «باید بهترین باشی»، حالا حس میکنی هر اشتباه یعنی شکست. این طرحواره باعث استرس و خودسرزنشی میشه، چون هیچوقت نمیتونی به اون استاندارد غیرواقعی
اگه حس کنم همیشه باید کامل باشم، این یه طرحوارهست؟ Read More »