طرحواره

آره، حس اینکه همیشه باید قوی باشی، می‌تونه طرحواره خودایثارگری یا معیارهای سخت‌گیرانه باشه. طرحواره درمانی می‌گه این از بچگی می‌آد که حس کردی برای پذیرفته شدن نباید ضعف نشون بدی. مثلاً اگه والدینت گفتن «گریه نکن، قوی باش»، حالا فکر می‌کنی احساساتت ضعفه. این طرحواره باعث می‌شه نیازای عاطفیتو نادیده بگیری و خسته شی. […]

حس اینکه هیچ‌وقت موفق نمی‌شی، می‌تونه از طرحواره شکست بیاد. طرحواره درمانی می‌گه این باور از تجربه‌های بچگی مثل مقایسه شدن با دیگران یا ناکامی‌های مکرر شکل می‌گیره. مثلاً اگه همیشه شنیدی «نمی‌تونی»، حالا هر تلاشی رو بی‌نتیجه می‌بینی. این طرحواره باعث می‌شه از فرصت‌ها فرار کنی یا خودتو دست‌کم بگیری. برای تغییرش، به موفقیتای

حس اینکه همیشه باید بقیه رو راضی کنی، احتمالاً از طرحواره اطاعت یا ایثار می‌آد. طرحواره درمانی می‌گه این از بچگی می‌آد که حس کردی برای دوست داشته شدن باید خودتو فدا کنی. مثلاً اگه والدینت فقط وقتی راضی بودی تأییدت می‌کردن، حالا نیازای خودتو نادیده می‌گیری. برای تغییرش، اول به خودت بگو: «نیازای منم

برای فهمیدن ریشه طرحواره‌هات، به بچگیت نگاه کن. طرحواره درمانی می‌گه طرحواره‌ها از تجربه‌های اولیه با والدین، دوستان یا محیط شکل می‌گیرن. یه دفترچه بردار و بنویس چه وقتایی حس طرد، نقص یا ناامنی کردی. مثلاً، اگه همیشه حس کردی کافی نیستی، شاید والدینت انتقاد زیاد می‌کردن (طرحواره نقص). یا اگه حس می‌کنی نمی‌تونی به

برای فهمیدن طرحواره‌های تأثیرگذار، به الگوهای تکراری تو زندگیت نگاه کن. طرحواره درمانی می‌گه طرحواره‌ها باورای عمیقن که تو احساسات و رفتارات دیده می‌شن. مثلاً، اگه همیشه حس می‌کنی طرد می‌شی، شاید طرحواره طرد داری. یه دفترچه بردار و بنویس چه وقتایی احساس اضطراب، شرم یا ناکافی بودن می‌کنی. به موقعیتا دقت کن: کی عصبانی

طرحواره‌ها باورای عمیق و قدیمی درباره خودمون و دنیان که تو بچگی شکل می‌گیرن، مثلاً «من کافی نیستم» یا «نمی‌تونم به کسی اعتماد کنم». اینا مثل یه عینکن که نگاهمون به زندگی رو فیلتر می‌کنن. طرحواره درمانی می‌گه این باورا از تجربه‌های کودکی (مثل طرد یا انتقاد زیاد) می‌آن و روی احساسات، روابط و تصمیمامون