به نظر میرسه که به عذاب وجدان در رد کردن ایشون اشاره میکنی. لازم میندونم که به چند نکته اشاره کنم:

1. این حس دلسوزی شما احتمالا از «طرحواره ایثارگری» شما نشأت میگیره. کسانی که دارای این طرحواره هستند به نیازهای خود کم توجهی می‌کنند و با زیر پا گذاشتن نیازها و احساسات خودشون، در صدد تأمین خواسته دیگران برمیان و تلاش می‌کنن که خواسته و رضایت دیگران رو به دست بیاد. در غیر این صورت، خودشون رو گناهکار میدونن و احساس گناه در وجودشون پیدا میشه. برای رهایی از این وضعیت، به نیازها و احساسات خود اهمیت بده. نیازهات و احساسات خودت رو رصد کن و بعد اط یافتن، اونها رو بر روی کارتی بنویس و همیشه همراه داشته باش و مرتبا به کارت مراجعه کن و نیازهات رو به خودت یادآوری کن. برای خودت و احساساتت ارزش قائل شو تا عزت نفست رو به روز قویتر بشه.

2. برای رهایی از عذاب وجدان، تصمیمی که در این ماجرا گرفتی رو دقیقا با جمله ای واضح و روشن بنویس. مزایا و معایب تصمیمت بدون سرزنش کردن و تحقیر خود بنویس و به خود یادآوری کن که در قبال تصمیمی که گرفتی گناهکار نیستی. واقعیت چیزی هست که عاقلانه و منطقی تصمیم گرفتی و ندای سرزنشگرانه ای که در گوش خودت میشنوی فقط یک ندا است و حقیقت نداره.

3. نشخوار فکری رو رها کن. نذار افکار منفی و تکراری در ذهنت بچرخه. جلوی افکار تکراری که آزارت میده رو بگیر. یکی از راه هاش اینه که هر وقتی افکار سراغت میاد، خودت رو با کارهای دیگه مشغول کنی (حواست رو پرت کن).